Τι σημαίνει να σπας ένα ταμπού για 40 χρόνια;
(Best Nursing Home στα Wellness Awards 2025)
Το 1987, η λέξη ‘γηροκομείο’ κουβαλούσε ταμπού, και η πραγματικότητα δεν βοηθούσε, καθώς οι δομές υψηλών προδιαγραφών ήταν ελάχιστες. Ο χώρος φροντίδας ηλικιωμένων ήταν παρών ως ανάγκη, αλλά απών ως επιλογή που κάποιος θα έκανε χωρίς βάρος στην καρδιά. Κανείς δεν ήθελε να πει ότι ο γονιός του “πήγε σε γηροκομείο.”
Κάπου εκεί ξεκίνησε η ΜΑΡΕΠΗ. Σιωπηρά. Σταθερά.
Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες αργότερα, η ΜΑΡΕΠΗ Seniors Care τιμήθηκε με το βραβείο Best Nursing Home στα Wellness Awards 2025. Μια διάκριση που, αν τη διαβάσεις σωστά, δεν αναγνωρίζει απλώς μια καλή επιχείρηση. Αναγνωρίζει μια φιλοσοφία που άντεξε στο χρόνο.
Η συνηθισμένη λογική στον χώρο της επιχειρηματικότητας μας προτρέπει να επεκταθούμε, να ανοίξουμε νέες δομές, να καλύψουμε περισσότερη αγορά. Γύρω στο 2015, η ΜΑΡΕΠΗ αποφάσισε να κάνει το αντίθετο. Αντί να ανοίξει νέες δομές, επέλεξε να χτίσει πάνω σε αυτό που ήδη είχε χτίσει. Νέα ανακαίνιση, αλλά αυτή τη φορά με διαφορετική φιλοσοφία. Κάθε δωμάτιο να έχει τη δική του ταυτότητα. Ζωγραφισμένες οροφές, χρωματιστές ταπετσαρίες, φωτιστικά που δεν μοιάζουν με κλινική. Αυτή η επιλογή είχε κόστος, ρίσκο και δύσκολη διαχείριση αλλαγής σε όλα τα επίπεδα.
Στους χώρους φροντίδας, η διαφορά ανάμεσα στο επαρκές και στο αληθινό είναι συχνά αόρατη στα χαρτιά. Πιστοποιημένο νοσηλευτικό προσωπικό, ιατρική παρακολούθηση, ανακαινισμένες εγκαταστάσεις. Απαραίτητα, αλλά όχι αρκετά για να νιώσει κάποιος ότι βρίσκεται σε χώρο δικό του.
Η διαφορά φαίνεται αλλού. Στο αν κάποιος βρίσκεται πραγματικά δίπλα στον ηλικιωμένο ή απλώς εκτελεί μια εργασία. Στο αν ο ηλικιωμένος έχει μπροστά του μια μέρα με ουσία, με γυμναστική, δημιουργικές εργασίες, παιχνίδια, μουσική, χορό, εκδηλώσεις που γεμίζουν τον χρόνο με χαρά και όχι απλώς τον καταναλώνουν. Αυτές οι παροχές θεσπίστηκαν και έγιναν σιγά σιγά αυτό που τη χαρακτηρίζει πλέον, γιατί φάνηκε πόση βελτίωση και χαρά έφεραν στην καθημερινότητα των ανθρώπων που ζουν εκεί.
Αυτές οι λεπτές διαφορές δεν κατοχυρώνονται με βραβεία. Αλλά τα καλά βραβεία τις αναγνωρίζουν.
Αυτό το βραβείο ανήκει σε κάθε άνθρωπο που συνέβαλε σε αυτή τη διαφορά. Στην ομάδα που βρίσκεται πίσω από τη σκηνή κάθε μέρα, χωρίς φωτογράφους. Σε τρεις γενιές γυναικών που έχτισαν κάτι που δεν ξεκίνησε ως επιχείρηση αλλά ως καθήκον, και κατέληξε να είναι και τα δύο. Σε μια κοινότητα ανθρώπων που σπάνε στερεότυπα και βγάζουν την καινοτομία από τα λόγια και τη βάζουν στην υπηρεσία του ανθρώπου.
Αυτή η κοινότητα αντέχει και σε πραγματικά δύσκολες συνθήκες. Μακροχρόνια οικονομική κρίση, απανωτές αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο, η τεράστια πρόκληση του COVID που ανάγκασε σε νέα πρωτόκολλα από το μηδέν, σε ελάχιστο χρόνο και για μεγάλη διάρκεια. Σε κάθε περίσταση η απάντηση ήταν η ίδια. Να σταθούμε στα πόδια μας, γιατί δεν προστατεύουμε μια επιχείρηση μόνο, αλλά δεκάδες ανθρώπους που χρειάζονται σταθερότητα και ασφάλεια.
Συχνά ακούμε από ανθρώπους που γνωρίζουν τη ΜΑΡΕΠΗ ότι αυτό που γίνεται εκεί δεν είναι “μια δουλειά” αλλά λειτούργημα. Δεν είναι κάτι που μπορεί να αποδειχθεί με λόγια. Το αντιλαμβάνεται κανείς μόνο όταν το ζει.
Και συνεχίζουμε. Γιατί ακόμα και όταν τα φώτα της βράβευσης σβήσουν, θα υπάρχουν δεκάδες όμορφες ψυχές να φροντίσουμε, η καθεμία κουβαλώντας μια ολόκληρη ιστορία ζωής μαζί της.
